Harfa gotycka

Harfa gotycka wykształciła się w późnym średniowieczu (występuje od pierwszej połowy XV wieku poprzez późne średniowiecze i renesans). Nazwano ją tak w odróżnieniu od harfy romańskiej (patrz historia harfy), ta jednak jest dziś najczęściej określana bardziej konkretnie (np. harfa celtycka - clarsach); tak więc nazwę "harfa romańska" słyszymy dziś rzadko, za to wyrażenie "harfa gotycka" funkcjonuje ciągle i jest przypisane do określonych form instrumentu.

Rozróżnienie opierało się z początku o cechy konstrukcyjne (trochę analogicznie do architektury):

harfa romańska, która wykształciła się wcześniej, była bardziej masywna, odznaczała się wyraźną niezależnością konstrukcyjną poszczególnych elementów, i najczęściej miała kolumnę wygiętą na zewnątrz. Odrębność fragmentów ramy była również podkreślona ich zdobieniem i kształtem.
harfa gotycka natomiast miała smukłą budowę, prosta (lub bardzo lekko wygięta) szyjka stanowiła całość z kolumną; instrument był skonstruowany tak aby uzyskać wrażenie jednolitości, jakby cały był wyrzeźbiony z jednego kawałka drewna a poszczególne elementy płynnie w siebie przechodziły. Dla formy bardzo charakterystyczne były również "nosy" gotyckie na szyjce. Z harfy gotyckiej rozwija się później stopniowo współczesna forma harfy.

Podobnie jak to miało miejsce w przypadku harfy celtyckiej/neoceltyckiej, w XX wieku rozwinęła się harfa "neogotycka" z nylonowymi strunami; była to reakcja na modę grania na "dawnych" instrumentach (nie chcę tutaj powiedzieć nic złego o lutnikach pracowicie rekonstruujących harfy gotyckie; neogotyckimi nazywam tylko te które są po prostu zrobione tak aby wyglądały podobnie, bez jakiejkolwiek dbałości o wierność dawnym instrumentom w aspekcie brzmienia, konstrukcji i użytych materiałów. Większość harf neogotyckich i neoceltyckich możemy z lekka ironicznie nazwać harfami folkowymi :-) )